To była noc.Cicha, spokojna... tak jak każda... Leżałam już w łóżku, gdy patrzyłam na okno z odsłoniętą roletą. Jak w każdą noc patrzyłam na gwiazdy... Takie piękne, migoczące... Nagle coś przeleciało za oknem. Myślałam że to ptak, jednak później okazało się że nie miałam racji...
Zamknęłam oczy i położyłam się spać... Nie trwało to zbyt długo...
Nagle usłyszałam gwizdanie zza okna. Myślałam że to jacyś gimnazjaliści przechodzą, ale przecież miałam zamknięte okno... Popatrzyłam w okno nadal leżąc... Moje zaspane zamykające się już oczy dojrzały za oknem jakąś postać. Przecież to nie możliwe... mieszkam na 2 piętrze... Nie widziałam nic oprócz ramy okna, gwiazd i ciemnej nie foremnej sylwetki... Trochę się przestraszyłam... Zamknęłam szybko oczy i schowałam się pod kołdrę. Nagle usłyszałam cichy szept delikatnego głosu kobiety... Wyjrzałam spod pościeli w oknie już nikogo nie było...
To pewnie wytwór mojej wyobraźni!-myślałam.
Znów się położyłam i próbowałam zasnąć...
Mimo tego dziwnego zjawiska już prawie usnęłam gdy nagle usłyszałam znajomą pieśń dobiegającą zza moich pleców... Było to Come Little Children... Kto by się nie przestraszył? Północ, a tu Come Little Children zza moich pleców... Odwróciłam się. Nikogo nie było, a pieśń ustała... Położyłam się na plecach i oczekiwałam na to co się stanie... Patrzyłam w sufit i ukośną ścianę pokoju... Nagle z ściany zaczęła lać się krew... Spływała powoli przy czym znów usłyszałam znaną mi pieśń... Tym razem się nie przeraziłam...
Gdy krew przestała się i pieśń ucichła znów obróciłam się przodem do ściany i zamknęłam oczy...
Nagle poczułam jak ktoś mnie głaszcze po włosach... Strach, jedyne uczycie które czułam...
Wiedziałam że to nie mogła być moja mama ponieważ ona jest artystką i do późnych godzin robi zamówieni... Ją było słychać zza ściany...
Dziwna postać mnie przytuliła... Po czym nagle usnęłam.
Rano gdy się obudziłam wiedziałam że nic nie będzie takie samo jak przedtem.
W szkole na lekcji polskiego siedząc w ostatniej ławce obok okna znów zauważyłam dziwną postać...
Kim ona jest, czego ode mnie chce...
Myśli bez końca błąkały mi się po głowie...
Po szkole już późnym wieczorem słuchałam Come Little Children ktoś zapukał w moje okno w kuchni...
Wyszłam na dwór... było zimno...
Owinęłam się w płaszcz i założyłam stare babcine klapki...
Wyszłam do dziwnej postaci...
Powiedziała mi tylko te słowa:
,,Wiem co o mnie myślisz,
Lecz nie lękaj się,
Ja jestem twoją matką,
Co przez mrok prowadzi cię''
Zrozumiałam wtedy wszystko:
Kiedy miałam 10 lat miałam koleżankę. Miała ona 14 lat. Podchodziła trochę inaczej do życia...
Mówiła że rodzimy się by umrzeć, i że po co żyć skoro trud, praca i wszystko to jest na nic...
Miała rację...
Znałam ją 6 miesięcy...
Wyprowadziła się z rodzicami do Anglii. Podobno za pracą...
Ale jej rodzice zarabiali dość dużo...
Ona zawsze była osobą szczerą...
To czego dowiedziałam się wczoraj wstrząsnęło mną...
3 dni temu zginęła w wypadku...
Ale przed wypadkiem napisała kartkę w której napisała że ja jedyna ją rozumiałam...
Wiedziała że zginie...
Co miała na myśli mówiąc że ją zrozumiem...
Nora♥
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz